Steven Dupré wint Bronzen Adhemar

Steven Dupré, wiens nieuwste worp Midgard in september verschijnt, heeft de Bronzen Adhemar 2011 gewonnen. Kristof Spaey vertelt waarom Steven een waardige winnaar is van deze prestigieuze prijs.

Steven is vele dingen voor mij. Op jonge leeftijd was hij één van mijn grote voorbeelden. Toen ik zelf begon te tekenen heeft hij me gesteund en raad gegeven. Ik stuurde hem mijn eerste probeersels op, waarna ik een gedetailleerde uiteenzetting van hem terugkreeg wat er, prentje voor prentje, goed en (vooral) niet goed was. Anderen had dat misschien afgeschrikt, maar ik was dolgelukkig met zulke eerlijke kritiek. Ik ben hem mijn pagina’s blijven opsturen en Steven bezorgde me steeds een uitgebreide evaluatie. In het begin had hij op ieder prentje wel iets aan te merken, daarna werd dat iedere pagina tot hij enkel nog complimentjes gaf. Alsof ik afstudeerde aan de school van Dupré. Fier dat ik mij toen voelde! Geen diploma dat daar tegen op kan.

In die enkele jaren heb ik meer geleerd dan in al mijn professionele (school)opleidingen samen. Daar ben ik Steven nog altijd oprecht dankbaar voor. Dat hij de tijd heeft willen nemen om me met veel geduld zijn kennis te delen. Zo is hij met de jaren, van voorbeeld vooral uitgegroeid tot een mentor en ook, een vriend. We zijn vooral erg naar elkaar toegegroeid toen ik een maand stage bij hem liep. Elke dag naar Mol in zijn tuinhuis gevuld met sigarettenrook heel de dag boven de tekentafel hangen, meehelpend aan zijn deel van Pandora Box. Good times!

Toen heb ik het ook eindelijk aangedurfd te vragen of hij een verhaal voor mij wilde schrijven. Back To Reality, dat verscheen in Façade, is het eerste, en tot nu toe enige, scenario dat Steven voor een andere tekenaar heeft geschreven. Daar ben ik nog steeds best fier op!

Steven is een geboren verteller, zowel visueel als tekstueel. Zijn werk druipt van de authenticiteit. Van de manier waarop zijn personages spreken en handelen, tot in de kleinste nuances in hun lichaamstaal. Elke emotie geloof je. Als een personage gelukkig is word je zelf blij, wanneer het triestig is dan breekt je hart. Maar niet alleen zijn personages zijn één en al authenticiteit, de wereld waarin hij zijn personages ten tonele voert is dat evenzeer. Zijn natuurtalent (pun intended) voor het tekenen van fauna en flora is welgekend. Er is niemand op deze planeet die zo schoon blaadjes aan een boom kan tekenen als Steven. En dan zwijg ik nog over paarden, otters en kiekens! Daarbovenop is hij ook nog één van de beste inkters doe ons land ooit gekend heeft en een geweldige (hand)letteraar. Aspecten waar de striplezer misschien niet bij stilstaat, maar waar hij bij zijn collega’s niets dan bewondering voor oogst. En, zeker niet vergeten, met Sarah & Robin heeft hij een van de beste jeugdstrips ooit geproduceerd: een tijdloze strip waarin jongens en meisjes van alle leeftijden kunnen wegdromen.

Artistiek zijn er vele dingen maar bovenal bewonder ik zijn belangeloze inzet voor de stripwereld en alles en iedereen die er rond hangt. Het aanmoedigen en begeleiden van jonge tekenaars, zich engageren in allerhande initiatieven en verenigingen voor het verbeteren van het statuut van de striptekenaar en het onder de aandacht brengen van ons medium in de media en politiek, enz.

Steven staat altijd klaar om op de barricades te springen om de stripwereld ten goede te veranderen, zonder daarbij in de eerste plaats aan zichzelf te denken. Had je mij tot een uur geleden gevraagd naar zijn beste werk dan had ik zonder aarzelen Sarah & Robin geantwoord. Maar het toeval wil dat ik Stevens Midgard in avant-première gelezen heb en ik durf te stellen dat het beste album van zijn carrière is! En dat compliment kan tellen als je weet hoe hoog ik Sarah & Robin heb zitten. Het maakt me blij op te zien dat zijn passie voor het vertellen van verhalen nog steeds niet gaan liggen is, integendeel.

Ik wens Steven nog vele, even indrukwekkende delen van Midgard toe en dat de reeks een groot succes moge worden. En verder, dat het creatieve vuur dat brand in zijn hart nooit zal doven en zijn liefde voor de strip evenmin. Oh, en dat hij er eindelijk in slaagt om te stoppen met roken. Ik heb hem geopperd om zijn laatste sigaret te doven op het moment dat hij zijn Bronzen Adhemar beeldje gekregen heeft en dat leek hem ook een goed idee. Hopelijk houdt hij het vol, ik wens het hem alleszins van harte toe!

Deze tekst verscheen in Brabant Strip Magazine 186.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s